Home » Persoonlijk » Leven met een angststoornis

Leven met een angststoornis

Gepubliceerd op 5 september 2018 18:44

Wat is een angststoornis?

Angst.. Het is iets dat ik altijd met me meedraag, al zou je het zeker niet altijd aan mij zien.

 

Paniek..  een hevige staat van pure angst dat zich uit in aanvallen.. Van het hyperventileren naar het in elkaar storten, van de tranen die uit mijn ogen worden geperst naar de gedachte flauw te vallen.., voornamelijk bang zijn en soms totale hysterie. Dat is een beetje de omschrijving van wat angst en paniek met mij doet.

 

Vanaf mijn puberteit kreeg ik steeds meer last van allerlei angsten.. Liep er iemand iets te lang achter mij, dan was ik bang dat diegene mij wilde ontvoeren of me wilde beroven. Was ik ergens waar het druk was, dan was ik bang voor aanslagen of groepjes mensen die mij in elkaar wilde slaan. Als ik weer eens last had van hartkloppingen dacht ik elk moment neer kon vallen. Ging mijn deurbel zonder dat ik wist wie er aan mijn deur stond sloeg ik doodsangsten uit.. terwijl het vaak gewoon iemand van postNL was. Hoe gek het ook klinkt zelfs zwemmen durfde ik niet meer, angst voor verdrinking en zelf de angst dat er een beest mijn been er af ging bijten (INSANE..! Ja.. i know).

 

‘’ Was ik ergens waar het druk was, dan was ik bang voor aanslagen of groepjes mensen die mij in elkaar wilde slaan’’

 

Angst voor angst,

Agorafobie (pleinvrees).. angst voor angst. Een angst voor openbare ruimtes, moeite met het verlaten van mijn vertrouwde omgeving. Dit beïnvloede mijn leven ontzettend.. Zolang ik in mijn comfort zone bleef werd mijn paniek minder. Op dat moment was ik gevangen in mijn eigen kleine wereldje. Mensen zeggen vaak dat het slim is om je comfort zone te verlaten, hier ben ik het niet helemaal mee eens. Je moet jezelf niet dwingen om dingen te doen waar je bang voor bent. Zelf doe ik alleen dingen die ik zelf heel graag wil, iets wat ik het waard vind om mijn angsten voor te overwinnen.

Een paar jaar terug had ik om de haverklap aanvallen, en durfde ik nergens meer heen. Gelukkig is dat nu heel anders.

Ik ben nu al een tijdje in behandeling voor mijn angst en paniek, met succes. Het is nog niet weg, en het zal ook nog wel tijd kosten voor dat helemaal weg is.. en misschien gaat het wel nooit helemaal weg. Het belangrijkste is dat ik er mee kan leven, en dat ik mijn leven er niet (meer) door laat beïnvloeden.

-Rs

 

 

Zijn er meer van mijn lezers die last hebben van angst/paniekstoornissen? en wil je jou verhaal met mij of mijn lezers delen, zet hieronder gerust een reactie! Heb je vragen voor mij alleen stuur me gerust een mailtje!

 lifeblog@hetlevenvanroos.nl.


Reactie plaatsen

Reacties

Kim
7 maanden geleden

Ik wil mijn verhaal wel delen.

Kim Reuvers
6 maanden geleden

Goed, ik snapte ff niet dat ik mijn verhaal dan ook maar gelijk hier weg moest schrijven 🤣
Nou daar komt ie dan...
De afgelopen 8 jaar heb ik last van een angsstoornis. Angst voor de angst is mijn grootste struikelblok. Wat als ik een paniekaanval krijg is zo'n beetje de vraag die ik me de afgelopen 8 jaar het meest gesteld heb... Het voelt alsof je gevangen zit in je eigen lijf. Alsof je vel te klein is (en dat is bij mij zeer zeker niet het geval😂) Al die tijd heb ik ontzettend veel therapie gevolgd en dat werkte allemaal wel een beetje, maar vaak tijdelijk. Uiteindelijk kwam ik steeds op het punt dat ik mezelf echt niet leuk vond. Dat was heel duidelijk, maar hoe verander je dat?!?! Dit jaar heb ik twee keer 5 dagen een cursus gevolgd in amsterdam. Nu weet ik weer hie ik mijn leven moet BEleven ipv OVERleven. En daar waar ik dacht dat ik iets aan mezelf moest veranderen, ben ik er nu achter gekomen dat ik eigenlijk heel leuk ben! Ik mag er zeker wezen met óf zonder de angst!

Jos Ruiter
6 maanden geleden

Lieve Roos en Kim,
Ik ken jullie nu een tijdje, maar natuurlijk niet heel goed.
Jullie komen op mij over als leuke stoere meiden, en jullie ervaringen met angststoornissen verrasten mij dan ook best wel. Als jullie bij mij zijn is het altijd gezellig, lachen en giebelen. Kim, jouw humor en scherpzinnigheid vallen meteen op. Roos, hoewel ik nu snap dat het niet zo is, je straalt toch een soort innerlijke rust uit.
Jullie samen hoort gewoon zo, dus ik hoop dat jullie alles waar jullie nu mee worstelen overwinnen.
Dikke knuffel voor allebei!